ممم ...  !

خیلی وقته که

تعطیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــل شده!

چیزی مرا به قسمت بودن نمی برد

از واژه ی دو وجهی تکرار خسته ام

من بی رمق ترین نفس این حوالی ام

از بودن مکرر بر دار خسته ام

من با عبور ثانیه ها خرد می شوم

از حمل این جنازه ی هشیار خسته ام

هیچ کس اشکی برای ما نریخت
هر که با ما بود از ما می گریخت
چند روزی هست حالم دیدنیست
حال من از این و آن پرسیدنیست
گاه بر روی زمین زل میزنم
گاه بر حافظ تفاءل میزنم
حافظ دیوانه فالم را گرفت
یک غزل آمد که حالم را گرفت
ما ز یاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

پشت کاجستان،برف.

برف،یک دسته کلاغ.

جاده یعنی غربت.

باد،آواز،مسافر،و کمی میل به خواب.

شاخ پیچک،و رسیدن،و حیاط.

من،و دلتنگ،و این شیشه ی خیس.

می نویسم،و فضا.

می نویسم،و دو دیوار،و چندین گنجشک.

یک نفر دلتنگ است.

یک نفر می بافد.

یک نفر می شمرد.

یک نفر می خواند.

زندگی یعنی:یک سار پرید.

از چه دلتنگ شدی؟

دلخوشی ها کم نیست : مثلا این خورشید ،

کودک پس فردا،

کفتر آن هفته.

یک نفر دیشب مرد.

و هنوز،نان گندم خوب است.

و هنوز،آب می ریزد پایین،اسب ها می نوشند.

قطره ها در جریان،

برف بر دوش سکوت

و زمان روی ستون فقرات گل یاس.

به دریا که می اندیشم بهانه ای برای

جاری شدن پیدا می کنم

باید بروم،

تا دریا راهی نیست،

اما ...

تا دریا شدن راه بسیار است.  
 

                         تو را به جای همه ی کسانی که نشناختم

                                                                                 دوست می دارم

                         تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام

                                                                                دوست می دارم

                         برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود

                         و برای خاطر نخستین گل ها،

                                                       تو را به خاطر دوست داشتن

                                                                               دوست می دارم

                          تو را به جای همه ی کسانی که دوست نمی دارم

                                                                              دوست می دارم

                        ( پل الوار )

خداوندا

 اگر روزي بشر گردي

 ز حال ما خبر گردي

 پشيمان مي شوي از قصه خلقت

 از اين بودن،از اين بدعت

 خداوندا

نمي داني که انسان بودن و ماندن،در اين دنيا

چه دشوار است

 چه زجري مي کشد آنکس که انسان است

و  از احساس سرشار است...

(شریعتی)